رویکرد بیش از حد منطقی در عشق

در نگاه اول ممکن است عجیب به نظر برسد که ما از همسران خود عصبانی می شویم به این دلیل که آنها در جریان یک مباحثه با ما،سعی میکنند بسیار منطقی و عاقلانه برخورد کنند.

البته که ما به تفکر منطقی و معقول عادت کرده ایم و با دلایل منطقی و شواهد، خصومت و دشمنی نداریم.

اما این مساله چطور میتواند در یک رابطه عاشقانه مشکل ساز شود؟

هنگامی که ما در مواجهه با مشکلات و در حال تجربه احساسات دردناک هستیم چیزی که به آن نیاز داریم این است که شریکمان شرایطی را که ما در آن قرار گرفته ایم درک کند.

ما به دنبال پاسخ های منطقی نیستیم، بلکه به همدلی، فهمیده شدن ،اطمینان خاطر و آرامش بخشی نیاز داریم.

در این موقعیت هر نوع پاسخ به شدت عقلانی میتواند به نوعی به نامهربانی و بی حوصلگی تعبیر شود.

رویکرد بیش از حد منطقی در عشق

بیایید فردی را تصور کنیم که درباره ترس از ارتفاع با همسرش صحبت میکند و همسر وی اینگونه پاسخ میدهد که ترس تو کاملا غیر منطقیه، این ساختمان بسیار محکمه و استحکام اون بارها توسط افراد کارشناس مورد ارزیابی قرار گرفته و شواهدی ازینکه دیوارها بخوان فرو بریزن وجود نداره.به علاوه اینجا میله های محکمی قرار داره که جلوی افتادن تورو میگیره.

احتمالا خود ما همه این موارد را بطور منطقی میدانیم ولی در عمل این توضیحات منجر به کاهش اضطراب بیمارگونه ما نمیشود.

و اگر همسرمان شروع کند به توضیح دادن قواعد فیزیک، قطعا حس خوبی پیدا نخواهیم کرد. تنها احساس میکنیم او ما را نمیفهمد.

با اینکه ناراحتی ما منطقی به نظر نمیرسد اما همچنان این حس بد وجود خواهد داشت. چرا رویکرد بیش از حد منطقی در عشق مشکل ساز است؟

ما انسانها در بسیاری از موارد احساسات منفی را تجربه میکنیم که شواهد منطقی برای تجربه کردن آنها وجود ندارد.

برای مثال ممکن است احساس کنیم فرزند خوبی نیستیم فارغ از اینکه چقدر با والدین خود خوش رفتار بوده ایم، یا نسبت به ظاهر و قیافه خود حس خوبی نداشته باشیم در حالی که ممکن است دیگران این حس را نسبت به ما نداشته باشند.

ممکن است هنگام انجام یک سخنرانی کوچک جلوی جمعیت، احساس کنیم زندگیمان در حال نابودی است! حتی اگر بدانیم هر روزه هزاران نفر در دنیا بسیار بد سخنرانی میکنند.

وقتی که ما در مورد نگرانی های خود با شریک مان صحبت می کنیم ممکن است با پاسخ های بدون احساس و کامل عقلانی مواجه شویم.

جوابهایی که کاملا درست و به همان اندازه غیر مفید و حتی عصبانی کننده هستند.

ما اینطور احساس میکنیم که منطق بیش از اندازه آنها منجر به این میشود که از موضع بالا به نگرانیهای ما نگاه کنند و این حس را به ما منتقل میکند که فردی که دارای عقل سلیم باشد نباید چنین افکاری به ذهنش خطور کند.

در واقع شریک هایمان باعث میشوند ما کمی احساس دیوانگی و غیر عادی بودن کنیم.

در واقع شخصی که صرفا با دیدگاه منطقی جلو میرود نباید تعجب کند ازینکه در مقابل با واکنشی هیجانی و عصبی روبرو شود.

آنها فراموش میکنند که ذهن انسانها تا چه اندازه میتوانند غیر منطقی و نامعمول عمل کنند.

البته که ذهن های ما در بسیاری موارد ممکن است درگیر افکار غیر منطقی و تصورات خام ،خطاهای شناختی و فرافکنی ها و ترسهای نوروتیک شود.

البته که ما از چیزهای زیادی میترسیم که در دنیای واقعی وجود خارجی ندارند. و این چنین پدیده هایی آنقدرها غیر معمول نیستند.